Posted in Lateral Thinking

Concentric Circles Of Interest.

There are two circles of ‘Interest.’ Or rather three (if you include the tiniest circle of control where we can exercise control like with our family for instance). The middle or inner one of the larger two concentric circles is the circle of influence where we can hope to have our way or say. We can hope to have some positive or negative influence within its ambit. The third or the outer larger circle is the circle of (no) concern of ours! We may evince some healthy interest in this circle without actual involvement. Or we may plunge headlong into this circle for better or for worse. Where we belong to in the scheme of these circles makes for all the difference.

These circles of influence and concern were first spoken of by the American author and public speaker/mentor Stephen Covey. Now his theories are syllabus of management schools. Still the circles fascinate even the housewife me as they clearly mark a distinction among the priorities we make and the result we infer thereupon.

In the circle of influence which is the inner core, we can exert our personal influence, go for something worthwhile and be proactive. A lot of benefits can be derived from here. We have control over our own actions and behaviour. We are responsible for our own state or condition with none to blame. We can maximize our potential and reap rich dividends with optimal utility of resources at our disposal. Normally this is the story of the ‘rags to riches’ men. For that matter, any high achiever can vouch by the circle of influence. The tapping of right opportunities at the right time is crucial. Those of us who have unwavering attention on the circle of influence can truly make a mark. These guys have a positive approach to things and the good vibes can leave an impression on all around. Such men and women are worthy of emulating. Their journey with pumped up energy to the pinnacle of success and glory can be an enthralling one full of spirit and adventure.

Its not that each and everyone of us have to reach a prescribed height in life. We all have our own small and tall personal summits to climb. Every story is still commendable for the efforts and merits thereoff.

There may be rare exceptions when some can be the cat on the wall when it comes to choosing between the two circles. Media guys can claim occupational hazard as the logic for extra curricular interests. Others can be masses who heroworship sportsmen etc. Theirs is a contained curiosity with no side-effects. We can look upon this as a welcome distraction, if not anything more. A change of scene.

Finally there may be the daring or the overconfident who may be more concerned about the outer world circle. Classic examples may be our political leaders, social activists etc., for who there is a sustained interest in what need not have to concern them in the first place. Perhaps nothing is illegal, yet nothing is warranted either. It also takes a great initiative and spirit to nurture any extraordinary interest when it comes to truly ambitious among us who would like to act as catalyst to social or political change for instance. It can be about anything really, why reduce the scope of anyone’s concern at all. Sky is the limit for these hopefuls. It has to be a personal calling if I may say so.

It is when the lesser mortals get stuck in the circle of concern that can waylay them off their original intended pursuits of goal, that we have a problem in hands. Hindus may refer to such a hanging state as ‘Trishanku swargam’ Unwarranted interest in the circle of concern can prove to be detrimental. It can cost us our peace of mind. It can make us lose focus and be least productive. It is simply unhealthy when you delve deeper with this circle of concern, because it is not going to add value to one’s self. Beyond a point, engaging oneself with this third outer world of concern is not advised.

Can we stop floods or earthquakes? Can we change the flight timings. Simply none of these are in our control. Can we cleanse or reform our society in a day of rapes and other crimes. Healthy discussions and debates are fine. Getting carried away with these factors can have no positive effect on our self. Pre-occupation with these worldly issues can be disturbing. Social media is breeding more of frustrated citizens sitting on the fence of circle of concern wherein they have no business to belong. If it is not in our power to move or change anything for the better, what is the point in cultivating hate or pessimism or negativity.

How to prove proactive in the circle of concern. We can organize sections of society with our position and influence, we can raise awareness, we can channelize our energy to constructive criticism and fruitful action, we can try to usher in changes for betterment wherever and whenever possible. That will be truly appreciated. Over social activists, the social workers are good here. One has to work from grassroots level here.

Still this is no reason to underestimate or undervalue or undermine those who limit themselves with their circle of influence. Their scope is still vast for not having a damaging or counter-productive effect within their small enclosure. The motivation others derive from such simple straight soul is remarkable We need not have to aspire to change this country, this city. But we can strive to make a difference in small willing and interested circle. Which is why in Bhagwad Gita, Krishna says, ‘Do your duty and leave the rest to God.’

Posted in Lateral Thinking

When & Where Minimalism Is Way Of Life

In the times of corona pandemic, maximize your spending habits and bills and consumerism for the sake of humanity. Just don’t go selfish and minimize !

Where and when Minimalism is way of life than cultivated, do we even have the need to talk about it.

Asian way of life. Stripped to the bare minimum for existence, mostly up until the turn of the century at least. Forced to change by globalization pressure.

Eating by hands. 99% of Indians have no business with spoons or forks or any other form of cutlery. Imagine my consternation at table etiquette they show you in the ‘Titanic!’

Who is to teach what is culture. Sitting cross-legged on the floor on the straw mat and eating out of banana leaf is my native culture. This is good for your knees. Except for eating with hands, only for writing do we scoop our fingers together for anything. This is a Mudra, a form of Yoga by itself. Up until at least 1993 this was my way of life even if we had had a dining table at home.

We don’t hoard chinas and crystals in our homes in India. Mostly we use stainless steelware now after having grown out of copperware. Copperware is picking up again. In south India especially, even the grandest wedding feasts are still served on BANANA leaves. Eating from banana leaves with your bare hands. Feeding the cattle with the used banana leaves. Drinking water from cups made from palm or lotus leaves. Well, this was our lifestyle just until a few decades earlier. Now even the leaf cups and plates are patented in the west I believe! I can still remember the weddings when kheer always used to be served in leaf cups only. At least banana leaves are still in use.

And then came the ceramic and teflon companies trying to sell their ware for us and we fell for their gimmicks. Most harmful to health, fellow Indians are now going back to traditional cookware such as stoneware, ironware, clayware etc. The minimalism we practised right in our kitchens stood us in good stead until there came foreign interference.

Brushing teeth with neem picks. Until now in India, rural Indians do not use plastic tooth brushes but use neem twigs and have healthy teeth for a lifetime. The MNCs of the west said it was unhealthy and denounced everything native and good for entirely selfish business purposes.

Returning to desi toothpastes packed with cloves and neem oil over the branded Colgate etc these days.

A brief time in Andhra even delighted me with the warm sight of cow being milked in front of my eyes early in the morning. Coffee in that frothing warm milk boiled for first time is heaven. Which Starbucks can offer you such a luxury. Coffee freshest from plantations of India, packed just a few days before. I guess contrary to what outsiders opine, we have a fairly better standard of living in India in true sense. If you discount the sedans and party circuits and aerated drinks and theme parks that is.

We being a certified third world country, still enjoy star comforts (as far as food and clothes are concerned) that we take for granted for which we have to pay through our nose in the west. Farm fresh veggies not much laden with chemicals and sprays – at least not the way they come in other parts of the world. What a stunning range of spices, veggies and greens and pulses and millets. Why should we even restrict ourselves to a singular repeated meal for life. Then what is the purpose of living at all. This is ridiculous and not at all healthy.

Until my 12th year at least, I used only besan (gramflour) instead of chemical soap for bath after soaking in coconut oil (coldpressed and unscented). The west forced the synthetic foaming cosmetics into India calling Indians barbarians. Anything that did not lather and was unscented was declared unhygienic. Going back to organic soaps of India now.

Our kitchens had only coconut oil, gingely oil and groundnut oil and mustard oil, never the sunflower or vegetable oils prescribed and marketed by the western companies. Cold pressed oils good for the heart. We learnt our lessons and are turning back to origins now.

Rice and wheat are staple for us in last 60 to 70 years only. Unpolished native grains and millets and pulses were our original diet. Embracing old ways yet again throwing out the Kelloggs cereals and Quaker oats. India has no place for this junk.

Sleeping on straw mat/mat hewn from coconut leaves on hardfloor did our spines a lot good before the polythene derivative filled foamed mattresses from west came into vogue. In India, even for mattresses we used either coconut coir or silk or cotton fillings for foams. Never the rubber or synthetics. Minimalism is truly this. Sleeping on floor on straw mats with your spine erect like we did in our younger years. All this was accounted cheap in others calculations. The day we changed ourselves for their approval is the day India started plunging into disaster.

Not the least is the Asian habit of using a water faucet in our toilets. From Japan, Korea, Singapore, Malaysia to India, Pakistan and Arab countries, water was what that’s used which these westerners thought was crude and filthy and gloated about the toilet papers and tissues for which they fell and keep felling forests over centuries. I don’t think any Asian country fell for the toilet paper nonsense. You saw the toilet paper fights when corona broke out from places as far as Australia and America.

That brings us to the question of diapers. There weren’t baby diapers available in India until 2000 like the way they do today. We used only cloth handmade napkins or those cottony napkins washable and reusable for newborns. Now the diapers from western companies are flooding the Indian markets. The clean habit of rinsing soiled clothes and drying out the washed ones in the sun was touted as unhygienic and unhealthy, unsafe for babies. Chemical stuffed baby diapers made with synthetic was touted as healthiest choice even if that bruised the babies with nappy rashes. Imagine tons and tons of diapers, tissue papers produced in America and Europe and these guys who cannot give up this literal colossal waste of paper destroying Earth every minute talk big about minimalism.

Who uses dryers in India? Its Americans and Europeans who use dryers and washing machines maximum. These operate at very high degree as also the dishwashers. What about the electricity consumed for these chores that can be easily manually managed. Maximum global warming. How about minimalism here. No wonder these guys are so OBESE!

Asian climatic conditions require us to shower more than once a day. Still we don’t indulge ourselves in bathtubs like those in the west do. Washing clothes and donning fresh clothes every time is not a luxury but a necessity born out of sweaty humid conditions. Which in turn raises demand for cotton clothes which are organic produce, unlike the polythene based nylon or crepe or georgette fabrics which use synthetic yarns as used in the west. Even our textiles have mostly handblock prints, silk weaving is handloom or sometimes part mechanized with more manual participation. The dyes are invariably vegetable dyes such as indigo. And these guys who cannot even have a grasp of others’ ways of life lecture about minimalism on clothes in our wardrobes.

In this country of mine, in villages, men still go topless. The simple single piece dhoti is the preferred male garment. Mahatma Gandhi wore only his loin cloth when he went to meet Churchill. This was the way this nation of mine has been for millennia. Women’s saris are single 5.5 meters of unstitched piece of cloth only. We now add a blouse for decorum that’s all, keeping with times. Up until 1940s, women of India went blouseless only covering their torsos with their saris. Such was our simplest way of life.

Today in foreign media, the sari is ridiculed and distorted as a symbol of racial identity of Hindus. For what reason? Only because in spite of all the gimmicks tried by these guys, women of India refuse to give up sari for cheap skirts and trousers and miniskirts.

Dressing up is such a beautiful feeling in India because we have hundreds of native weaves of yarns from all over the country, with multitude of organic dyed handblocks which print the same ethnic motifs that our ancestors wore with pride over centuries. Tribal arts survive. These arts are kept alive with demand for clothes. Families of artisans feed on the income generated from weaving and dying and handblocking. Cotton farmers can have a decent debt-free life with cotton selling good with a healthy procurement price in the market. It is a cycle really. Unlike the labels you may find in Milan or New York or London or wherever. Clothes are lifelines for millions in India. These are not just clothes. You have to live and travel in this country and look at our textiles to realize what a treasure trove of natural organic fabrics India is. Silk or cotton. It is all natural yarn not manmade or fake or synthetic.

When you do not create demand, what happens to the society. Markets shrink. Production goes down. Labour gets cut. Unemployment ensues and this becomes a vicious cycle of misery.

I do think of going for vegan leather and vegan silks. But there is another theory going on. Leather and silk are still organic even if not ethically appealing to some of us. Vegan leather and vegan silk still use chemical additives which can inflict more harm on environment in the long run.

I think world will be a far better place to live in if we close the Cocacola, Pepsi and Pizza and Starbucks outlets around the world. Maximum damaging to young lives. Forcing themselves into unsuspecting Asian societies and wrecking damage to the health of younger population. Is this what globalization should be about. In that case, let India opt OUT of globalization. Take back this nonsense, we have far better option.

These guys who ridiculed curry must know that it is curry flavoured with natural vegetables and spices only that bestow us Indians with immunity to fight the corona. Maximizing on desi/native food habits and eliminating the western eating habits will go a long way in restoring health across the world.

Is minimalism only about tossing just a few chairs and tables in your living and hanging two suits in your closet. Then what do you with all that money of yours. What is even the need for money. Where is the logic to work and earn a decent living in that case.

You want to have a good life without contributing to any growth prospect around you: is this not hypocrisy. Even in the times of pandemic, the factory worker, the train driver, the advocate, the teacher, the artist, the housepainter and others have to live. Let us allow them to earn a decent living, not cutting back our demands for their goods and services.

Minimalism to me means living close to natural ways, maximizing opportunities that can result in job creation engaging population as responsible citizen and as a healthy shopper. What we can indeed cut is emission of smoke/pollution, wastages to begin with.

Normally against extravagant lavish weddings but on the other side, look at the employment this can generate. How many arts and crafts flourish. Masses still have to survive. Sometimes I buy things I don’t need because I feel that giving business to the roadside hawker can ignite hope in him/her and could go towards feeding a family.

Who I wouldn’t want to give business is to MNCs, MNCs and MNCs.

Small retailers and sellers and cottage industries are the backbone of Indian economy. What we can minimize upon is doling out licence to malls by booting out those like Disney, Ikea etc., out of our country.

Even in the case of transport, the poorest countries use mass or public transport to a large extent even if out of necessity. Can Americans follow suit. West leaves maximum carbon footprint on Mother Earth compared to rest of the world put together. How about some minimalism here. Can these guys contemplate hopping into a train for a change instead of driving out thousands of miles in their luxury sedans.

So many many of our traditional simple native medicinal practices and eating habits and healthy lifestyle have been ridiculed to the extent by the west that many in Asia thought they must switch over to western ways in order to become more ‘civilized.’

Well, some of us just don’t still!

A lot of rethinking is mercifully going on. A lot of things we are unlearning and a lot of things native and original and healthy we are trying to introduce back into our lives.

Of the things we want to be booted out of India, we have christianity topping the list followed by islam! World will truly have peace in that case. Say a big LOUD NO to the Abrahamic culture that is consumerist and capitalist without a thought to nature.

Still, admittedly it is not entirely possible to do away with anything and everything imported. After all even my family is now mixed. There is a lot of interdependency like never before that the possibility of sealing our borders tight about anything just is not feasible. Wherever therefore foreign participation is unavoidable, incorporation of the same is fine. Minimalize imports and maximize exports and local produce consumption.

What we can do for HONEST Minimalism is:

Reduce softcopies if we cannot cut totally.

Use mass/public transport maximum.

Saying NO to Coke/Pepsi/Burger/Pizza culture and opting for native cuisines

Saying NO to fastfoods

Saying No to synthetic fabrics/textiles and clothes there on. Opting for natural fiber.

Use more of handmade products than machine produced

Saying no to paper and plastic plates and switching over to organic options. In India, we have to go back to banana leaf plates totally. If not totally, at least as much as we can.

Cut tissue paper usage. Switch over to water faucets because water is replaceable with next spell of rains. Nature can balance and make good the water circulated, very easily in no time.

Reduce plastic usage

Reduce tools/add-ons/accessessories in everyday life such as spoons, forks, buttons, straws etc.

Saying NO to GM food (again this is impossible in America)

Say no to clothes dryers, electric chimneys.

Maximizing usage of handmade goods/products

Maximizing use of manual labour wherever possible

Minimizing usage of made-in-china factory-line mass production goods

Saying no to food processing/packed foods

Some of us who don’t talk about minimalism still live life minimalistic way that will never make sense to superficial minimalists.

Minimalism is not something we must be talking about during pandemic. At this point of time, we would like to have masses engaged in fruitful productive activity and contributing to national GDP for it is imperative to keep the wheels of our economy well oiled and rolling. There may come a time in a few years when we can think of shrinking our markets, but right now time is hardly perfect for such a frugal practice.

I would say, go out more, shop for things that you may not want just to create a demand. Set the production line rolling and cash registers jingling. This is not the time to preach and hold back. What a selfish philosophy this is.

We have all taken a lot from our nation, from our economy, from our fellow citizens who may be working in any capacity helping us improve the quality of our lives. It is really time to give back now so let’s not tighten our purse strings in the times of corona virus pandemic.

If you can help being a Maximalist, please be one! World and especially India may have use for you.

Posted in Lateral Thinking

Toxicity aka Vakram.

Two things affected me most this week in social media.

One is comparison of Tamil Nadu with Kashmir.

Second is justification of Elephants in Hindu temple precincts.

What a toxic school of thought this can be. Extremes and kind of ‘vakram’ to me honestly. This is insane.

A thousand time recitation of Bhavad Gita cannot cleanse our souls of this kind of poison. It means, there is no use of education. Modern education has failed miserably. It is also alarming to note that this kind of irresponsible, obnoxious breed is steadily gaining upperhand in our society. India is in need of do-gooders NOT hate mongers. These self-appointed custodians of Hindu Dharma must know, some of us just DO NOT CARE. Their pathetic views will not hold good. However, the garbage they spill keeps polluting the social media space to the detriment of general peace of mind. This is a consideration.

I am no less Hindu just because I don’t subscribe to this toxic nonsense and vakram of thoughts. Neither do I have to prove my faith or spirituality to anyone. Most of us are keen on checking the spread of Abrahamic fold in India. But this is still possible without spewing venom day in and day out with crass, crude, junk and provoking thoughts that these self-important folks with typical ‘holier than though attitude’ post in social media.

The one on Kashmir-Tamil Nadu is cent percent distortion of truth. Heartless lie. Shameless playing of victim card. This kind of floating of false info can only prove to be counter-productive to Hindus. Rational and clear thinking Hindus are the dire necessity of the hour. One can be against conversion mafia and terrorism and remain a rational Hindu at the same time. Only if you have the brains and what is called ‘heart’ and some ‘conscience’ ….

Posted in Lateral Thinking

Race For Covid-19 Vaccine: Will India Make It First To Finishing Line.

India leads the pack with Covaxin, the indigenous Coronavirus vaccine developed by Bharat Biotech labs of Hyderabad, undergoing clinical/human trials, promising the much-sought over relief in near future. However critics rule out success anytime before 2021.

A second Indian pharmaceutical company Zydus Cadila too bagged DCGI approval for human trials for the Corona vaccine developed by them.

Two Indian vaccine hopefuls thus among total fourteen research labs/pharmaceuticals to enter Phase 2 of human trials for Sars 2/Covid 19 Vaccine to date.

https://www.bharatbiotech.com/covaxin.html

https://www.newindianexpress.com/nation/2020/jun/29/indias-first-covid-19-vaccine-candidate-covaxin-gets-dcgi-approval-for-human-clinical-trials-2163105.html

https://economictimes.indiatimes.com/industry/healthcare/biotech/pharmaceuticals/bharat-biotech-hyderabad-company-among-frontrunners-for-a-covid-vaccine/articleshow/76764340.cms

Pics courtesy: Google Images (!) 😀

https://www.thehindu.com/sci-tech/health/potential-covid-19-vaccine-by-zydus-cadila-gets-dcgi-nod-for-human-clinical-trials/article31977556.ece

Interestingly, Bharat Biotech is founded by a Tamil farmer’s son Shri. Krishna Ella who has had humble origins quite like ISRO chairman Dr. Sivan, also hailing from rural background in Tamil Nadu (not to leave out late Dr Abdul Kalam, the nuclear scientist turned President from Rameshwaram, tip of the Indian subcontinent).

India also developed indigenous Corona testing aid that minimized testing costs in May that led to far more and wide spread testing to root out the virus. This saved the nation precious foreign exchange, preventing import of testing kits.

https://www.thehindu.com/sci-tech/health/indian-owned-company-develops-test-kit/article31495728.ece

https://timesofindia.indiatimes.com/life-style/health-fitness/health-news/pune-virologist-develops-indias-first-covid-19-testing-kit/articleshow/74887380.cms

https://timesofindia.indiatimes.com/life-style/health-fitness/health-news/pune-virologist-develops-indias-first-covid-19-testing-kit/articleshow/74887380.cms

India leads the world in Vaccine and Pharmaceutical manufacturing and export. Incidentally, India was/is also supplying the world with Hydroxychloroquine now discontinued by WHO for Covid 19 treatment (although some like Brazil continue with the administration). So it is no surprise that India is a frontline contender for invention of the Corona vaccine. After all, the world’s first ever plastic surgeon was a Hindu.

There has been the news of Dr. Sudha Seshayyan developing Corona vaccine at Dr. MGR Medical University, Chennai, with no latest updates.

https://timesofindia.indiatimes.com/city/chennai/medical-university-identifies-vaccine-candidate/articleshow/75306425.cms

https://www.thehindu.com/news/national/tamil-nadu/coronavirus-mgr-medical-university-develops-vaccine-candidate/article31410701.ece

Hopefully our research scientists prove their critics wrong this time over with their development of vaccine in short period. India will be doing the world a great favour.

Even if others beat us in the race, India will still be the manufacturing hub for most vaccines developed in other parts of the world ironically and coincidentally!

However, Indian citizens have every reason to believe, we will be receiving our own indigenous corona vaccine in future for our immunity. Our vaccines are anyway exported to most of the world for prevention of Polio and Measles to Ebola and Malaria.

India will still be in a position to make free indigenous vaccines available to poorer nations. This will be our greatest service to humanity. This is our Karma. I don’t want to think of India being in a competitive race with the US or Russia or China when it comes to developing the vaccine. I would want India to take the vaccine to the poorest of the poor nations that cannot afford the import costs of vaccines from the first world countries. Pranaams to our medical fraternity and selfless scientists who are spearheading a great revolution. Will not push you, but will wait for you to come out with your precious life-saving gift for the entire humanity. Thank you so much!

Vaccine from Russia: Sorry but excuse me, never heard of a successful vaccine on human trial completion done on 20 individuals 😀 May be that is total population of Moscow 😀

Posted in Lateral Thinking

Dear VIPs & Media, Please Allow ISRO To Do Their Job

If you think I was happy to see Sadhguru or our PM at ISRO Control room at the zero hour of this 7th September, you are wrong.

As much as I appreciate our PM’s thoughtfulness as to be there when ISRO was about to make history (without a wink of sleep right from the Russia tour), I wish he had rather missed the event (even in the rare case of being invited). I wish the Sadhguru had stayed away as well. The media presence was a menace, a nightmare. True, I was carried over by the hype myself.

My heart goes out to the scientists, technicians and engineers, especially the unassuming ISRO chairman Dr K Sivan who were distracted to maximum degree the D Day with the fuss that must have been generated around the VIP presence. Was it a space agency or circus?

Not that the critical manoeuvre of the Lander Vikram was a last minute job. Chandrayaan 2 has been an ongoing project since July 22nd. Everything was set. Only buttons needed to be pressed for the lander to separate from the orbiter and make it to the moon’s surface. Yet, one cannot underestimate the high level of significance attached to this grand finale. The ultimate climax.

None of us especially those from scientific community were enraged or disappointed. We only became sad. I am married to an engineer and I am mother of an engineer. I know what it takes to execute something with scientific precision. I know the stress levels. I know the men’s sense of responsibility. I know that success could still be all elusive, despite doing everything textbook-correct.

Only if you have a sound academic background can you ever think the way I do.

I read a funny comment on this in social media. It is good that many people share my views, especially working professionals.

A man had posted in Tamil that, ‘beloved parents of a girl may give away their darling daughter in a lavish wedding but that does not mean they have to insist to be present in her suhaag raath!’ It came as a bolt really.

How will a surgeon feel if the kith and kin of a patient insist on being in the operation theater when his cardiac bypass surgery could be underway.

Comparatively, Chandrayaan 1 launch was a low keyed affair drawing minimum media attention. We knew about facts after they were presented by ISRO to the media.

I hear Sadhguru lectures. In one of them, he says how he sought to be alone on his own for a number of days/weeks/years to gain inner consciousness. Or a higher level of consciousness. Solitude seems to be very important to this well known spiritual guru famous for lecturing everyone. Sadhguru ji, can’t you still realize what harm you were doing to ISRO with your unwarranted presence. I have respects for you, but i am not a blind follower. I have contributed to your Cauvery Calling in my permissible individual capacity, but neither will I forget the elephant corridor you took over for Isha. I have been there myself. I have seen it with my own eyes.  My heart did not stop because of the Isha. But it stopped thinking, ‘where will the elephants go.  I do not care about what the Karunya Christian group of institutions is doing. I only know this is not the way of Shiva. I may not be enlightened like you, but I am enlightened enough to have my heart dominate my mind.

Suppose the contractor company MD has to come and sit with the construction worker working on a temporary steel platform erected in the air for a 100 storey building. Dear Prime Minister, what do you think will happen to the poor worker. Civil engineering dare devils. In our culture we don’t even eat well in others’ presence fearing ‘nazar.’

ISRO can do without the glam cheer boys seriously! For them, this is just one more photo-op what else!

I wondered whether I must bare my heart and blog this. Then I told myself, who must I be scared of. I have to be scared of only my Manasakshi. My conscience. I am answerable only to my conscience. Who else must I fear or be answerable to. There are people who all fear and respect. Then there are those who are loved most. I would rather belong to the second kind.

Media too had a very damaging role to play in all this, trying to make a scientific feat into a third rate Bollywood tamasha – all for what? For stupid TRP ratings my foot! Shame on these guys!

DEAR VIPS AND MEDIA, PLEASE LEAVE ISRO ALONE TO DO THEIR JOB!

This minute by minute scrutiny will only make them feel acutely self-conscious and guilty at heart for no reason. These guys have done nothing wrong. They are doing their duty to their best. ISRO is not your fancy fast food restaurant to serve your ego at your whim and fancy.

The success of ISRO must not be allowed to be hijacked by any VIP whoever it may be. ISRO must not share credit for their milestones with anyone – the pride is India’s.

One of these days, who knows Vikram lander might communicate after all. Of the 14 solar days of it’s life, an estimated 11 remain as of today. Anything is possible.

Wishing ISRO all the success in future! One step at a time. I know the pain of hardwork, patience and failure. Nothing is possible overnight. But success will be around the corner soon.

 

**************************************************************************************

My blog post on Chandrayaan I, India’s first Moon mission way back in 2008 . Chandrayaan 1 incidentally found water on the moon. India discovered water on lunar surface. (with no edit)

Indian Tricolour flies high in the Moon

November 15, 2008

THIS MORNING I WOKE UP TO A BEAUTIFUL HEADLINE NEWS IN ‘THE HINDU’ FRONTPAGE WITH AN EXCELLENT PRECISION PHOTOGRAPH OF THE SURFACE OF THE MOON & WHOLE OF TODAY I SAW TIME AND AGAIN THE MOON IMPACT PROBE (MIP) FROM CHANDRAYAAN IN THE MOON’S SURFACE  IN TV WITH THE FAMILIAR INDIAN TRICOLOR FLAG PAINTED ON ITS SIDES – INDIA HAS ARRIVED ON THE MOON!   AND INDIANS ARE DEFINITELY OVER THE MOON RIGHT NOW TOO!
www.hindu.com/2008/11/15/stories/200811155841010054.htm

November 14th 2008 saw MIP landing in the Moon from Chandrayaan – 1 AND THE INDIAN TRICOLOR FLAG NOW FLUTTERS HIGH IN THE MOON!   Only USA, Russia and European Union flags have so far fluttered in the lunar surface.   Indian National Flag is the 4th national flag to fly high in Chand – the Moon.   “The Hindu” editorial proclaimed that this is 100% an indigenous effort.  It has made us all proud – and ISRO CHAIRMAN MADHAVAN NAIR SAID, IT IS A GIFT TO THE CHILDREN OF INDIA.   For the date of the MIP landing was 14th Nov which  is celebrated as ‘Children’s Day’ by Indian schools – after Jawarharlal Nehru’s birthday.  Nehru, the first PM of independent India luved children.  Nehru ruled from 1947 to 1964 when he died.  Incidentally it was during this period, ISRO was started.   It was, believe me or not, Nehru’s vision that one day Indian tricolor flag should flutter on the Moon.    It was the period when interest in Space began in India.   What a grand coincidence that the Indian MIP should land in the Moon on Nehru’s birthday?

U have no idea what this does to the present GenNext of India – those of my son’s schoolmates who used to talk about working for NASA are now talking about working for ISRO and those govt depts like Atomic Energy Commission of India.   Nodoubt these depts pay worst – but what a pride, what a career satisfaction?   Even i am asking my son whether he is interested in Space sciences.    Catch all Chandrayaan-1 pix at www.isro.org/

**************************************************************************************

PS: Just learned via Social media, due to precious fuel saving without corrections, the life expectancy of the orbiter has been revised from 1 year to 7 years. Kudos! That is an awesome news indeed but needs further verification.

 

Posted in Lateral Thinking

It’s Okay ISRO, You Are Still The Best And We Are Proud Of You!

Last night was Shiv Rathri for us Indians across the globe. Not only did the resident Indians stay awake, but also NRIs and PIOs spread across continents. The entire Indian diaspora if I may say so. Chandrayaan 2 launched July 22nd from Sriharikota, almost created history. The Lander Vikram separated from Rover Pragyan from the Chandrayaan 2 (the mother satellite in good shape orbiting the Moon) stage by stage in text book precision absolutely following the trajectory of projection. The Rough Break phase was torturous wait for even those of us with not much of astrophysics knowledge. Stage 1 of clearance success, stage 2, success, stage 3, overwhelming success… only stage 4 remained of the tension filled 15 seconds that was more like one hour when we waited with our bated breath for a signal from Vikram … but then followed a lengthy silence from the ISRO Control Room at Bangalore as the radio communication from Vikram snapped… (the landing time was calculated at 1.53 am September 7th)… a billion hearts broke as the nation plunged into despair. The grief was writ large in the faces of ISRO scientists and engineers. Chairman Dr. K Sivan who was in tears was embraced by an emotional Prime Minister Shri Narendra Modi ji. What a moment to live for.  The final crowing glory that was denied, no more mattered.

So is Chandrayaan 2 a failure? No way! Only 5% of the Mission was lost with losing contact with the Lander Vikram. Chandrayaan 2 will be orbiting the Moon for the next one year, its estimated life. The orbiter has already beamed pictures of space, Earth and Moon back to ISRO center. India was attempting in this second Moon Mission of ours to soft land on the polar end of the Moon where so far no other nation (of the four to five countries that have their flags on the moon already) had dared to venture. It was risky and the probability of failure was very high. It is almost the dark side of the moon. India’s first Moon mission Chandrayaan 1 landed its probe near the equator of the moon, favourite landing spot for astronauts and other landers.

Chandrayaan 2’s lander Vikram was as close as 2.1 km from the surface of the moon where it should have landed. Whether it crashed or what happened to it will be revealed only through the scientific data. It is impressive that our scientists, technicians and engineers have given us such a precision in landing. Down there lies mystery that so far mankind has not known of. Unexplored space. Simply anything is possible.

 

Anyway, all is not lost yet guys!

https://www.livemint.com/science/news/-95-of-chandrayaan-2-intact-as-orbiter-flying-around-moon/amp-1567808505257.html?fbclid=IwAR04oc2ARHhIYW4mA8mX0-H8G1kUi8zPCjTcWPYaQMOl2_ak373zk8yS-Vg

But I can feel the heaviness at heart. Bravo ISRO team! You are the best and you will be back with a bounce sooner than we can expect!

Posted in Lateral Thinking

பாலசந்தர் கண்ட புதுமைப்பெண்

Ilakkanam maarudho? Ilakkiyam aanadho?…. this post is dedicated to my girl friends from the 80s who define the incomparable Kannadasan verse in everyway.

பாரதி கண்ட புதுமை பெண் கேள்வி பட்டிருப்பீர். ஆனால் யார் இந்த பாலசந்தர் கண்ட புதுமை பெண்?

இயக்குனர் சிகரம் திரு கே பாலசந்தர் அவர்கள் படைத்த எண்ணற்ற திரை காவியங்களின் உயிரோவியம் மற்றும் உயிரோட்டம் ஆகிய துணிந்த தலை நிமிர்ந்த தமிழ் பெண்ணையே நான் பாலசந்தர் கண்ட புதுமை பெண் என்பேன்.

ஒரு வகையில் நானும் ஒரு பாலசந்தர் கண்ட புதுமை பெண் தான். எண்பதுகளில் பள்ளி பருவம் பயின்ற என் தலைமுறையை வேறு என்ன சொல்வது? .பாலசந்தர் எண்ணி எண்ணி செதுக்கிய சிற்பம்அல்லவா நாங்கள்? அன்று அவர் தந்த ஊட்டமே இன்று எங்கள் பலம் மற்றும் துணிச்சல்…

நான் பதினொன்றாம் வகுப்பு பயிலும் போது வெளி வந்த திரைக்காவியம் தான் அனல்  பொறிக்கும்   ‘சிந்து பைரவி.’ பின் வந்தாள் நந்தினி சிஸ்டர் ‘மனதில் உறுதி வேண்டும்’ என்ற திரைக்கதை மூலம். நந்தினி சிஸ்டர் ஆகவே மாறிவிட மாட்டோமா என்று எண்ணி ஏங்கிய காலம் கூட உண்டு. நந்தினியின்  விதி தான் எவ்வளவு கொடியது. வாழ்கை என்ன அவ்வளவு சுலபமா? யாருக்கு வேண்டும் இந்த நந்தினியின் வாழ்கை. எனினும் புயலாய் வீசிய இந்த தென்றலில் தான் என்ன ஒரு சுகம். போராட்டம் தான் வாழ்கை என்றல், நந்தினி தான் என்ன செய்வாள்? நந்தினியை புயல் என்று நினைக்கும் போதே, பூ போன்ற பேதை பெண்ணாகிய பைரவியும் நினைவுக்கு வருவாள் நம் சிந்தையில். சிந்து பைரவியில் சிந்து எவ்வாறு ஐம்பது சதா விகிதமோ அவ்வாறே மென்மையான மொழி பேசிய பைரவியும் ஐம்பது சதவிகிதம். பட பெயரிலேயே தெரியவில்லையா?  எத்தனை மாறு பட்டஇனம்  நம் பெண்ணினம்?

உண்மையில் என் தலைமுறை தான் பாலசந்தர் தலைமுறையா என்ன? என் அன்னையின் தலைமுறையும் அல்லவா அவரை சொந்தம் கொண்டாடுகின்றது!

நீற்குமிழி யில் ஆரம்பித்தது அவரது நீண்ட பயணம். பயணம் அல்ல, அது ஒரு சகாப்தம். வெறும் ஒரு ஆஸ்பத்திரி வார்டை வைத்து செவ்வனே எடுத்த படம். மருத்துவரின் சுயநலமற்ற சேவை உணர்ச்சியை பிரதிபலிக்கும் கதை. கடமை, கண்ணியம், கட்டுப்பாடு. இப்படியும் ஒரு தலைப்பு கொண்டு பின்னாளில் ஒரு படம் வந்தது. கடமை கண்ணியம் கட்டுப்பாடு என்றால் என்ன வென்று அறிய ‘நீர் குமிழி’ பாருங்கள். இந்த வார்த்தையே அதில் இல்லை. சொல்லில் என்ன இருக்கிறது. செயலில் தானே அவ்வளவும் உள்ளது. சொல்வது சுலபம். செய்வது அரிது.

‘வரவு எட்டணா செலவு பத்தணா’ என்று அன்று தொடங்கியது அவரது சேதி சமூகத்திற்கு. மூன்று நடுத்தர வர்க்க நாயகிகள். என்ன சலனங்கள். ஊடல்கள். திரை உலகை சேர்ந்த கவர்ச்சி கன்னியே எனினும் நடிகையும் ஒரு பெண் தானே? என்ன நிதர்சனமான உண்மை. தமிழ் திரைப்பட உலகில் அதுவரை காணாத கோணத்தில் பெண்ணினத்தை காண்பித்தார் கே பீ , ‘பாமா விஜயம்‘ வாயலாக.

நீர்க்குமிழி உடைத்தது சராசரி மனிதனின் அவல புத்தியை. ‘எதிர் நீச்சல்’ வாழ்ந்தாலும் ஏசும், தாழ்ந்தாலும் ஏசும், வையகம் இது தானடா என்று நடுத்தெருவில் போட்டு உடைத்தது  உலகறிந்த உண்மையை… நாகேஷ் என்ற சிரிப்பு நடிகனின் குணச்சித்திர நடிப்புத்திறனை படம் போட்டு காண்பித்தது….

உண்மையில் நாகேஷின் ‘சர்வர் சுந்தரம்‘ இன்னும் ஒரு படி மேலே. உலகையே வயிறு குலுங்க சிரிக்க வைக்கும் நடிகருக்கு இப்படி ஒரு சோக கதாபாத்திரமா. அவர் கையாள்வாரா… இந்த ஐயம் சிறிது கூட இல்லைப்போலும் கே பி சாருக்கு. அவர்  வைத்த நம்பிக்கை தான் வீண் போனதா. நெஞ்சை உருக்கும் காவியமாக வெளிவந்தது ‘சர்வர் சுந்தரம்.’

ஆணில் பலதரப்பட்டவரை ஆராய்ந்த கே பி யின் சிறப்பெண்னேவோ பெண்களில் பல வகைகளை மேற்கோடிட்டு வெளிச்சம் போட்டு காண்பிப்பது.

பத்மினி வைஜயந்திமாலா பானுமதி போன்ற ஆடல் பாடல்களில் தேர்ச்சி பெற்ற நாயகிகளையே அதுவரை கண்டிருந்தது திரை உலகம். பெண் என்பவள் காட்சி பொருளாகவே காண்பிக்கப்பட்டாள். சாவித்திரி ஆயிலும் சரி சரோஜா தேவி ஆகிலும் சரி, ஒன்று அவள் அழுதாள். அல்லது சிரித்தாள். அவள் தனது நாயகனையே சுற்றி சுழன்றாள். அழகிய தேவதை அவள். பொன்னிறம். அதிர்ந்து பேசாதவள். அதிகம் பேசாதவள். குடும்பத்து குத்து விளக்கு. இப்படி அல்லவா அறுபதுகள் வரை  சித்தரிக்கபட்டாள் சராசரி தமிழ் பெண்…

யார் நினைத்தது கண்ணனின் கரிய நிறம் கொண்ட சரிதாவும், சுஜாதாவும், சுஹாசினியும் ஒரு நாள் நம் மனதை கவர்வர் என. எழுபதுகளில் நடந்தேற தொடங்கியது இந்த அற்புதம்.

உடல் அல்ல உள்ளம், அழகல்ல அறிவு – இதுவே மேம்பட்டது, இதுவே பொருள், இதுவே சுகம் என காண்பித்தார் கே பீ , சுஜாதாவை முன்னிறுத்தி. எழுபதுகளின் பண்பட்ட காவியங்கள் மூலம்…

பாடம் புகட்டினார், வாழை பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போன்று சில சமயம்.  பொட்டில் அறைந்தது போன்றும் தான் சமயங்களில்… இது தானோ காரணம் நாம் இன்றும் அவரை நினைவு கூறுவதற்கு?

அவள் ஒரு தொடர்கதை.   அவர்கள்.   மாறுபட்ட திரை ஓவியங்கள். திடமான உறுதிபடைத்த பெண்ணாக ஒரு புறம். ஆண் என்பவனால் ஆட்டுவிக்கப்படும் வெறும் பொம்மையாக மறுபுறம்…

சுஜாதாவின் மாமியாரை கண்டு மனம் உருகாதவர் எவர் ‘அவர்கள்’ படத்தில். கதாநாயகி சுஜாதாவினும் மேம்பட்ட கதாபாத்திரம் அல்லவா? அவர்கள்’ மாமியார் போன்ற குணாதிசயம் காண்பது அறிதல்லவா. என்னே நேர்த்தி . செதுக்கிய சிற்பம் போல்… உளி பாலச்சந்தர் அல்லவா! காலில் விழத்தோணும் கதாபாத்திரம். மாமியார் அல்ல, தாய். தாய் அல்ல கடவுள்.

ஆணின் வக்கிரத்தை கணவன் ரஜினி மூலம் சித்தரித்த வித்தை சொல்லில் விவரிக்க முடியாது. ஆனால் கமல் என்ற ஆணின் மூலம் ஆணின் அளவற்ற பேதமற்ற அன்பும் வெளிப்படுவதே அற்புதம். சமநிலை ரவிக்குமார் கதாபாத்திரம். இரு துருவங்கள் மத்தியில் ஒரு நடுநிலை. மூன்று ஆண்வகையுமே இந்நாளிலும் நிதர்சனம்.

அவள் ஒரு தொடர்கதை. பெண் என்பவள் பணிக்கு செல்வது அரிதாகவே காணப்பட்ட எழுபதுகளின் மா பெரும் காவியம். பெண்ணோவியம் என்றே சொல்லலாம்… . பெருமையுடன் கூறிக்கொள்கிறேன், அறுபதுகளில் பணிக்கு சென்றவள் என் தாய் என்பதை. பெண் தன்னை சிங்காரித்துக்கொள்வதும் பேச்சுக்கு உரியதாகவே இருந்த கால கட்டம். சுஜாதா என்ற பணிக்கு செல்லும் துணிந்த பெண்ணின் கர்வம் தான் என்ன. கர்வம் அல்ல அது. தன்னம்பிக்கை. கர்வமாக காணப்பட்டது காலத்தின் விதி. உதட்டில் பூசிய சாயம், தொப்புளுக்கு கீழே நயிலெக்ஸ் புடவை,  பாக் பட்டன் ப்ளௌஸ், தோளில் மாட்டிய ஹாண்ட் பெக், மனதில் சுமந்த குடும்ப பாரம்…மிடுக்கு நடை, கனலை கக்கும் நா, கனிவான இதயம்.. இரக்கமில்லா சொந்தம்… நன்றியில்லா பந்தம், கலைந்த கனவுகள், தொலைத்த வாழ்க்கை… என் உள்ளத்தில் என்றென்றும் குடி கொண்ட அந்த கவிதா (சுஜாதா), ஒரு தொடர்கதை அல்ல… ஒரு கலங்கரை விளக்கம், தன்னையே உறுக்கிக்கொண்டு உலகிற்கு ஒளி தந்த ஒரு மெழுகுவத்தி … காலத்தால் அழிக்க முடியாத அற்புத மணிமேகலை …

துடுக்குத்தனமான படாபட். இளமை குன்றா நடுத்தர வயது விதவைத்தாய். உறவு வரைமுறை மீறின் வாழ்க்கையின் போக்கு தான் என்ன.  துணிச்சல் தவறில்லை சுஜாதாவை போல , ஆனால் அளவு மிஞ்சின கட்டுக்கடங்காத சுதந்திரம் அபாயம் தான் படாபட்டைப்போல.

இப்பொழுது தோன்றுகிறது, கே பி படங்கள் இன்றும் வெளி வருமாயின், பொள்ளாச்சி பயங்கரமே நடந்திருக்காது என. பக்குவமாக வக்கிரமின்றி பாடம் புகட்டுவதில், அதுவும் பெண்டகளுக்கு, கே பி க்கு நிகர் கே பி தான். இன்றளளவும் கே பி தர இயக்குனர்கள் தமிழ் திரை உலகில் மீன்றும் தோன்றாதது, நம் மாபெரும் இழப்பே.

இன்றைய தமிழ் சினிமாவில், குப்பத்து தனுஷ் மீது ஆசை படுவது மேமேலடுக்கு மாடியில் குடியிருக்கும் சீமாட்டி. கைக்கு கிட்டவில்லையெனில் இவர் திரைக்கதை நாயகியை துரத்தி துரத்தி காதலிப்பார், படியும் வரை. எனக்கு கிடைக்காதது, யாருக்கும் கிடைக்ககூடாது  என்று ஒரு முகமாக காதலித்த பெண்ணை வெட்ட துணியும் பயங்கரம்.. ஸ்வாதி ராம் குமார் ஞாபகம் உள்ளதா? இந்த கன்றாவியை கரைத்து குடித்துதான் நம் இளம் தலைமுறையினர் இன்று முதிர்ச்சி நிலையை நோக்கி பயணிக்கிறார்.

எல்லை மீறுதல்களையும் உறவுகள் நேர்முகமாவதையும் மிக நாகரீமாக காட்ட கே பி தேர்ந்தெடுத்த இன்னொரு முத்து ‘அபூர்வ ராகங்கள்.‘ ‘கேள்வியின் நாயகனே இந்த கேள்விக்கு பதில் ஏதய்யா’ இது ஒன்று போதும் மறு விளக்கம் தேவையல்ல.
‘ஒரு புறம் பார்த்தல் மிதிலையின் மைதிலி, மறுபுறம் பார்த்தல் காவிரி மாதவி, முகம் மட்டும் பார்த்தல் நிலவின் எதிரொலி, முழுவதும் பார்த்தால், அவள் ஒரு பைரவி, அவள் ஒரு பைரவி…’ கவிஞர் கண்ணதாசனின் நிகரற்ற வரிகள். உணர்ச்சி ததும்பும் ஒரு பெண்ணை இதைக்காட்டிலும் விவரிக்க நான் கேட்டதில்லை. அப்பேற்பட்ட உணர்வுகளை வெளி கொணர்ந்த மேடை பாடகியாக வந்த ஸ்ரீ வித்யா. முதல் படமா இது. தமிழ் திரைவானின் அறிய ஒரு அபூர்வ நக்ஷத்திரம் எனவே கூறலாம். பட்டாம்பூச்சி போல மாறியது அவளது உணர்வுகள் – நிதானம் மைதிலி போல, பெண்மையின் இலக்கணம் மாதவி போல, அமைதி குளிர் நிலவை போல, அனல் பொறிக்கும் சினம் பைரவி (அம்பாள் அல்லது ராகமாவும் கொள்ளலாம்) போல. என்னை மிகக்கவர்ந்த ஒரு கதாபாத்திரம். நெஞ்சில் ஆழப்பதிந்தது…

அபூர்வ’ ராகங்களை’ பார்க்கையில், எனக்கு நினைக்கத்தோன்றும் கே பி எப்படி காலத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சிந்தனை கொண்டவராக இருந்தார் என்று… அவர்கள்” மட்டுமென்ன ? பெண் என்பவள் இரு முறை மணம் முறிக்க எண்ணலாம் என்ற எண்ணத்திற்கு முதன் முறையாய் வித்திட்டது என்றே என் மனதில் படும். ஒன்றிற்கு மேலான கதாநாயகன் பாத்திரம் ஆசிரியத்தை இன்றும் உண்டு செய்யும். ‘ஆன்டி ஹீரோ’ என்ற மாறுபட்ட ஒரு குணச்சித்திரத்தை கிட்டத்தட்ட முதன்முதலில் தமிழில் அறிமுகப்படுத்தியவர் கே பி என்றே சொல்லலாம். எழுபதுகளில் நினைத்துக்கூட பார்க்க இயலாத நடுத்தர வர்க்க கதை.

அரங்கேற்றம். மனதை நெகிழ வைத்த மற்றொரு படைப்பு. குடும்ப பாரத்தை சுமக்க ஒரு பெண் எந்த எல்லைவரை செல்வாள் என்பதற்கான ஒரு சான்று. சூழ்நிலை காரணமாய் தவறிப்போன பாதைகள்… பறிபோன வாழ்க்கை..

ஆண்களில் சிலர் கையால் ஆகாதவராய் இருக்கையில், பெண் என்பவள் செயல்பட்டு ஆக வேண்டிய சூழ்நிலை. பெற்ற தந்தை கரை ஏற்றத்தவறினால் மகள் என்ன செய்வாள். அந்த இல்லத்தின் ஆணாக மாறுகிறாள். மறுபிறப்பு எடுக்கிறாள். ‘அவள் ஒரு தொடர் கதையும்’ அவளே, ‘விலைமாதாக குடும்பத்துக்காக தன உடலையே விற்க ‘அரங்கேறுகிறவளும்’ அவளே. அதுவரை தமிழ் திரையில் சித்தரிக்கப்பட்டதாக தெரியவில்லை. சிவாஜி கணேசனும், எம் ஜி யாரும், ஜெமினி கணேசனும் மரத்தை சுற்றிவந்து காதல் கானம் பாடி, அழகிய பெண்களை காதலித்து, காதலில் பல மோதல்களை சந்தித்து, வீர வசனம் பேசி வாதிட்டு,  களம் இறங்கி வாளிட்டு பகைவரை வதம் புரிந்து வீரத்திருமகனாக ஆண்மையின் வடிவமாக கோலோச்சிய காலம். ஆணும் தோற்கலாம் , ஆண்மையும் பொய்க்கலாம், பெண்ணும் வெல்லலாம், பெண்மையும் நிலை கொள்ளலாம் என அறிய வைத்த விதம் தான் என்ன…

அரங்கேற்றத்தில் கூட, மூன்றாவது ஆணையோ ஏன் முன் பின் தெரியாத பெண்ணையோ நம்பினால் மோசம் போக வாய்ப்புள்ளது என்பதை அப்போதே நமக்கு சொன்னவர் கே பி.

பெண்ணின் திமிரை எடுத்துரைத்தது ‘பூவா தலையா .’ இதில் சில வசனங்களில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை தான். அந்த கால கட்டத்தில், பட வினயோகத்திற்காக சேர்க்கப்பட்ட லாஜிக் ஆகவே நான் எண்ணுகிறேன்.பின்னாளில் ஆனால் அந்த தவற்றை கே பி செய்யவில்லை.

நிழல் நிஜமாகிரது படத்திலும் இந்த திமிர் பெண் உண்டு. இதிலும் ஓரிரண்டு ஒவ்வாத வசனம் உண்டு தான். ஆனாலும் அந்த திமிர் எனக்கு பிடித்த திமிர். அடக்கும் ஆண் கமல் ஹாசனையும் பிடிக்கும் என்ன செய்வது?! ‘இலக்கணம் மாறுதோ, இலக்கியம் ஆனதோ..’ இந்த கண்ணதாசன் வரிகளை இனியும் இவ்வுலகம் காணுமா. ‘ஆத்திரம் என்பது பெண்களுக்கெல்லாம் அடுப்பறை வரை தானே’ என்ற போது எனக்கே ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வரும். ஆனால் கதைக்காக சொல்லப்பட்டது என்று மனதை தேற்றி கொள்வேன்…

ஆனால் அந்த மௌலி மற்றும் காசி கதாபாத்திரங்களை மறக்க முடியாது. அதிலும் காசி. இப்படி ஒரு குண சித்திரத்தை இன்றும் தேடி கொண்டிருக்கிறோம் நாம். நெகிழ்வு என்ற சொல்லுக்கு, உணர்ச்சிக்கு அர்த்தம் புரிந்தது அன்று. ஆபாசம் விரசம் கலக்காத காமம் என்றால் என்ன என்று நாயுடு சொல்லி கொடுத்தார். ஹாஸ்யமும் காமமும் கலந்தபோது ஒரு முக சுளிப்பு இல்லை. இதை குடும்பத்துடன் தான் நான் சேர்ந்து பார்த்தேன் எனது பன்னிரண்டாவது வயதில், கருப்பு வெள்ளை டிவியில். தர்ம சங்கடம் இல்லை.

தாமரை நெஞ்சம். சோகம் ஆனாலும் நெஞ்சில் பதியும் விதம். சரோஜா தேவி வைத்து இப்படி ஒரு படம் வேறு யாரும் செய்திருக்க இயலாது.

இரு பெண்டாட்டி கதை ‘இரு கோடுகள்.’ இன்றும் நடக்கும் விஷயம் தான். ஊடகமாக. கையாண்ட நேர்த்தி அருமை. மேலதிகாரியாயை மனைவியை வடிவமைத்த விதம் திண்மை. அந்த மேல் சிந்தனையே ஆச்சர்யம். கருப்பு வெள்ளை பட காலத்தில், சிந்திக்க அறியாது.

‘காவிய தலைவி’ உண்மையில் காவிய தலைவி தான். இன்னொரு கே பி கண்டுபிடிப்பு சௌகார் ஜானகி. பெண்மையின் மேன்மையை மேற்கொடிட்டு காட்டிய இன்னொரு காவியம்.

நியாயத்தையும்,நேர்மையையும், நடுநிலை மாறா நிலையையும் விளக்கியது ‘மேஜர் சந்திரகாந்த்.’ அழகு பதுமை ஜெயலலிதாவின் ஒரே பாலச்சந்தர் படம். யாருக்கும் பயம் வேண்டாம் ஆனால் மனசாத்திக்கு பயந்து தானே ஆக வேண்டும். மனசாட்சி கேட்கும் கேள்விக்கு பதில் சொல்வது யார்.

நூற்றுக்கு நூறு ‘நூற்றுக்கு நூறு’ கதை, திரைக்கதை, வசனம், இயக்கத்திற்கு. மாணவ சமுதாயம் சீரழியும் இவ்வேளையில், எழுபதுகளிலேயே மாணவர்க்கு உண்மையை மறைவின்றி உள்ளது உள்ளபடி உணர்த்திய கதை. இன்றைய மாணவரே நாளைய குடிமகன். ஆங்கிலோ இந்தியன் சமுதாயத்தை வெளி கொணர்ந்த படம் என்றும் கூறலாம். சமுதாயத்தின் விளிம்பில் வாழ்பவரை உள்கொண்டர்வது கே பி யின் அக்மார்க் முத்திரை. ஜெய் ஷங்கருக்கு ஒரு சபாஷ். நான் சொர்க்கத்தில் (நரகத்தில்??) சந்திக்க ஆவலாக இருக்கும் முதல் நூறு நபரின் ஒருவர்!

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் – மத்திய தர குடும்பங்களின் நிலை. அதிலும் அந்த கால கட்டத்தில், ஒரு குடும்பத்தில் முதிர் கன்னியர் இருப்பது மிக சகஜம். இந்த படம் எத்தனைபேர் மனதை தொட்டிருக்கும் என்று நினைக்க தோன்றுகிறது. இன்றைய மாறுபட்ட சூழ்நிலையில் இரண்டே மக்கள் கொண்ட தனி குடுத்தனங்களில் காண்பதற்கரிது. ஆனால் நம்மில் பலர் எண்பதுகளில் கூட கண்டது தான். இந்தியா தான் எவ்வளவு மாறி விட்டது. இந்த பேஸ் புக் யுகத்தில் நான் கே பி யை மிகவும் மிஸ் செய்கிறேன்!

மன்மத லீலை எனக்கு சராசரி ஆணின் மனநிலையை உணர்த்துகிறது. எல்லோரும் அல்ல ஆனால் வாய்ப்பு கிடைத்தால் ஏறக்குறைய என்றே சொல்லலாம்! கமலுக்கு ஏற்ற பாத்திரம்! கே பி க்கு ஞான திருஷ்டியோ?!

புன்னகை மன்னன், புது புது அர்த்தங்கள், தில்லு முள்ளு, ஏக் துஜே கே லியே (ஹிந்தி), டூயட் இவை ஜெனரஞ்சகத்துக்காக எடுக்கப்பட்டவை. காதலும் உண்டு எனினும் பாடல் (ஏக் துஜே) மற்றும் ஹாஸ்யம் (தில்லு முல்லு) இன்று செத்தால் நாளைக்கு பால் விவேக்கையும் ஜெயசித்ரா தெலுங்கு அம்மாவையும் அமைத்த அருமை.

நூல் வேலி, பட்டினப்ரவேசம், தப்பு தாளங்கள், நினைத்தாலே இனிக்கும் என்று அடுக்கி கொண்டே போகலாம்.

மூன்று முடிச்சு . கமல் ரஜினி இணைந்த மற்றுமொரு படம். ஸ்ரீ தேவி நாயகி. அந்த நாளைக்கு எண்ணத்தோன்றாத கோணம் மற்றும் திரைக்கதை. ஸ்ரீ தேவி அப்பா மேஜரை மணக்கும் இயக்கம் கே பி யின் துணிவை நினைவூட்டுகிறது. மக்களிடம் அது மா பெரும்  வெற்றிஅல்லவா பெற்றது. கே பி சொன்னதை  அந்த எழுபதுகளின் அம்மா-அப்பா தலைமுறை ஏற்கும் மனப்பக்குவம் கூட ஒரு புறம் நடந்தேறிக்கொண்டு தான் இருந்தது…

அக்னி சாட்சி. சரிதாவின் அனல் பொரிக்கும் பாத்திரம். சிவகுமாரின் கனிவு. இதில் என்ன அதிசயம் என்றல், இப்போது பரவலாக நாம் காணும் ஒரு வித பாதிப்பை விளைவிக்கும் மனநோயை (schizophrenia எனப்படுவது) பாலச்சந்தர் கையாண்ட விதம். ஆனால் கே பி ஆயிற்றே, ஆகவே அதிசயிக்க என்ன இருக்கிறது. காலத்திற்கு முற்பட்ட சிந்தனை. அதுவே கே பி யின் சிறப்பு. மனா உளைச்சல், மன முறிவு, மனா பாதிப்பு போன்ற மனோவியாதிகளை பற்றி நாம் இப்போது தானே சிந்திக்கவே ஆரம்பித்துள்ளோம்… எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் … நினைத்துப்பார்க்க கூட முடியாதது. ‘அவர்கள்’ போல.

உன்னால் முடியும் தம்பி யில் ஜாதி பிரிவினை எதிர்த்தார் தன் பாணியில். அந்த துணிவு அவருக்கு அன்றே இருந்தது. இன்றைய ‘பரி ஏறும் பெருமாள்’ அடுத்த தலைமுறை. கூட்டு முயற்சியின் அற்புதத்தை விளக்கிய கதை அது. நாட்டு பற்றையும் சேர்த்து கலந்து கொடுத்தது நாம் அறியா ஊகிக்க முடியா வண்ணம். இதில் வன்மை, நெஞ்சழுத்தம் கிடையாது.  அமைதியாக, ஆனால் ஆணித்தரமாக சொல்லப்பட்ட நீதி போதனை. ஒரு மிக சிறந்த உத்தி.

நாட்டை பற்றி நினைக்கும் போதே நினைவுக்கு வரும் இன்னொரு மெல்லிய சோகம் ‘வறுமையின் நிறம் சிவப்பு.‘ வேலை இன்மையின் தாக்கம், வறுமையின் கொடுமையை இவ்வளவு வலிக்கும் விதத்தில் அதே சமயம் எந்த பாத்திரத்திற்கும் சுய மரியாதை குன்றாமல் கூறிய விதம்… பல தமிழ் படங்களில், வறுமையின் அவலத்தை தான் நாம் பார்க்கிறோம். வறுமை கூட அழகு தானோ என்று நினைக்க வைத்த நெஞ்சை உருக்கும் காவியம்… ‘நல்லதோர் வீணை செய்தேன்… அதை நலம் கெட புழுதியில் எறிவதுண்டோ…’ என பாரதியின் பாடலுக்கு உயிர் தந்த அந்த திரை ஓவியம், கே பி என்ற சிகரத்திற்கு மற்றும் ஒரு உச்சம்.

‘தண்ணீர் தண்ணீர் ‘போன்ற படங்களை இனி பார்க்க முடியுமா. சமூகத்தில் விழிப்புணர்வை இதை விட எப்படி தட்டி எழுப்ப இயலும். நீர் என்பது இன்றைக்கும் நமக்கு பிரச்சனையே. வீட்டு பிரச்சனை, மாநில பிரச்சனை, தேச பிரச்சனை, பன்னாட்டு பிரச்சனை. எவ்வளவோ விதத்தில் கையாள வாய்ப்பிருந்தும், கே பி காண்பித்தது ஒரு கிராமிய கதையை. நகரத்தில் இன்றும் நமக்கு நீர் விநியோகம் உண்டு. தண்ணீர் லாரி வழியோ அல்லது போர் பம்ப் போட்டோ விடிவு தேடி கொள்ளலாம்… கிராமங்கள் காய்கின்றன வறட்சியில். இது மிக பெரிய கொடுமை. கிராமவாழ் மக்களை பற்றி சிந்திப்பவர் யார். குரல் கொடுப்பர் தான் யார். வக்காலத்து வாங்குபவர் யார்.

சரிதாவின் இன்னொரு காவியம், ‘அச்சமில்லை அச்சமில்லை.’ அன்றைய இன்றைய அரசியல் சூழ்நிலையை அப்படியே படம் பிடித்து காட்டும் நேர்த்தி. பண்பட்டவனும் படைத்தவனும் பண்டிதனும் கெடுவான் அரசியலில். இங்கு எவரும் ஒழுங்கு அல்ல. ஒழுக்கம் அல்ல. மனது வலிக்கிறது ஆனால் நிதர்சனமான உண்மை.

ஒரு வீடு இரு வாசல், கல்கி, பொய் … ‘கல்கி’ என்னால் முழுமையா ஏற்க முடியா ஒன்று. ஒருவேளை இது கே பி யின் பரிமாண வளர்ச்சியோ என்று நினைக்கத்தோன்றும் சமயத்தில். கல்கி ஒரு விதண்டா வாதம் என கூட தோன்றும். ‘பொய்’ அதை நிரூபித்தது. பொய்யின் காதல் தர்க்கம் எனக்கு பிடித்தது ஆனால் முடிவு உடன்பாடில்லை. ஒரு வீடு இரு வாசலில் சௌகார் பேத்தியின் கதாபாத்திரம் அம்மம்மா… சூர்யாவுக்கு அழவில்லை, இவளுக்கு அழுதேன், இந்த நங்கை நல்லாளுக்காக… ஆங்கிலத்தில் சொல்வர் ‘ஸ்ட்ரென்த் ஆப் காரெக்ட்டர்’ என்று. கே பி யின் ஒவ்வொரு நாயகியிடமும் அதை நான் பார்க்கிறேன்.

நள தமயந்தி’ ஒரு இனிய காதல் கதை. கே பி இடம் எதிர் பாராதது. மாதவனுக்கு கிடைத்த அறிய வாய்ப்பு. அழகிய வாய்ப்பும் கூட.

பல பக்கம் போகலாம் இன்னும்…

‘கல்யாண அகதிகள்‘ ளோடு நிறுத்திக்கொள்கிறேன். மத மாற்ற எதிர்ப்பையும் , பெண்ணியத்தையும் இதைவிட கண்ணியமாக சொல்ல முடியாது. சரிதா, நீங்க எங்கே. காதலுக்காக தன் சுய மரியாதையை, அடையாளத்தை, முகவரியை, பாரம்பரியத்தை இழக்க முன்வரும் அணைத்து பெண்களுக்கும் இது ஒரு சவுக்கடி. மதம் மாறினால் தான் திருமணம்  என்றால் அது காதலே அல்ல ஒரு கணக்கு, அவ்வளவு தான். இன்றைய கால கட்டத்தில், இது எப்பேர்ப்பட்ட அளப்பரிய உண்மை. அது சொல்லப்பட்ட விதம் தான் என்ன. பெண்களின் வாழ்க்கை போராட்டங்களை, அவலங்களை, வெற்றிகளை, மன குமுறல்களை, இழப்புகளை, பெருந்தன்மையை, சுயநலமற்ற தன்மையை எடுத்து காட்டும் கட்டுக்கோப்பான திரைக்கதை. திரைக்கதை என்பது கே பி யின் மிகப்பெரிய பலம். வசனமும் கூட.

சரிதா சுஜாதாவின் கோபத்தை, சுஹாசினியின் கேள்வியை இன்றும் சமாளிக்க முடியவில்லை நம்மால், சாந்த படுத்த இயல வில்லை நம்மால்… நியாமானா கோபம், நேர்மையான கேள்வி… பதில் சொல்வதில் நம்மில் பலருக்கு ஏன் இன்னும் தயக்கம்

நான் நினைப்பது உண்டு இப்போதும். எப்பேர்ப்பட்ட அதிர்ஷ்டக்காரர் நம் பெற்றோர் என. கே பி படங்களை இனிமையான சலனமற்ற அறுபதுகளிலும் எழுபதுகளிலும் திரையில் கண்டமைக்கு. இந்தியாவிலேயே ஏன் உலகிலேயே அப்பொழுது கிளர்ச்சியற்ற ஆரவாரமற்ற ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியதாகத்தோன்றும். குண்டு வெடிப்பு கண்டிராத காலம். தீவிர வாதம் தலைவிரிக்காத நேரம். கணினி கிடையாது ஏன் தொலைக்காட்சி  பெட்டி கூட நம்மில் முக்கால் வாசி பேர் வீட்டில் கிடையாது. நம் பெற்றோர் எப்பொழுதாவது சிந்தித்தனரா கே பி யின் கருக்களை பற்றி. வாழ்க்கையில் கடை பிடித்தனரா… கடை பிடித்தனரோ இல்லையோ, வேசினாரோ கூட என்னவோ தெரியாது, கே பி இடம் அவர் கொண்ட மரியாதை மட்டும் அலாதி தான். உண்மை உரைத்திருக்க வேண்டும். காலத்திற்கு அப்பாற்பட்ட கதையாகிலும், உட்கருத்து  நெஞ்சை உறுதியிருக்க வேண்டும். எண்டபதுகளிலேயே ஜீரணிக்க என் தலைமுறை தவித்தது. சொல்லப்பட்ட மாற்று செய்தி, மாற்று நோக்கு, மாற்று பார்வை இவையே எண்பதுகளில் பள்ளி பயின்ற என் வயது ஆண் பெண்களை ஒரு நிமிடம் நிற்க வைத்தது, சிந்திக்க வைத்தது. அந்த தாக்கம் தானோ என்னவோ, இன்றளவும் எம்மில் பலர் மாற்று சிந்தனை கொண்டவராய் உள்ளோம்… எமது இந்த முதிர்ச்சி – அப்படி சொல்லலாமா என தெரியவில்லை – இதற்க்கு வித்திட்டவர் கே பி . எமது தாய் தந்தை நினைத்து செய்ய இயலாதவற்றை நாம் இன்று மேற்கொள்கிரோம் … தைரியமாக, வீரியமாக, விவேகமாக…